با این اختراع،مزه غذاهای داخل تلویزیون رابچشید

با مزه الکترونیک، می‌توانید غذایی را که در برنامه آشپزی پخته می‌شود یا محصولاتی را که در تبلیغات تلویزیونی نمایش داده می‌شود، در خانه و جلوی تلویزیون خود بچشید.

مجید جویا: تماشای هنرنمایی آشپزهای معروفی مانند سامان گلریز که در برنامه‌های آشپزی تلویزیون، از مشتی سیب‌زمینی و پیاز (و البته کلی هم اقلام تبلیغاتی دیگر) آثار هنری خلق می‌کنند، می‌تواند اشتهای هر بیننده‌ای را تحریک کند؛ اما به زودی و به لطف فناوری جدیدی که توان بازتولید الکترونیکی مزه‌ها را دارد، تماشاگران تلویزیونی خواهند توانست مزه غذای درست شده را نیز بچشند.

به گزارش تلگراف،‌ دانشمندان، دستگاه شبیه‌سازی ساخته‌اند که از الکترودها برای تحریک پرزهای چشایی زبان استفاده می‌کند تا حس شوری، شیرینی، ترشی و تلخی را بازتولید کند. این واسط چشایی دیجیتال، همچنین از تغییرات اندک دما برای تغییر تجربه چشایی استفاده می‌کند.

محققان امیدوارند که این سیستم در نهایت بتواند به تماشاگران تلویزیونی این امکان را بدهد درحالی که برنامه مورد علاقه خود را می‌بینند، مزه‌های آن برنامه را تجربه کنند.

مهندسی از دانشگاه ملی سنگاپور به نام دکتر نیمشجا راناسینگه، می‌گوید که از این سیستم همچنین می‌توان در بازی‌های کامپیوتری یا برای ایجاد امکان به اشتراک گذاشتن غذاها روی اینترنت استفاده کرد.

گروه او همچنین در حال کار روی یک آب‌نبات چوبی دیجیتالی است که می‌تواند تمام لذت شیرین یک تکه شیرینی را، بدون دردسر چاقی و خرابی دندان به مصرف کننده خود منتقل کند.

او می گوید: «واسط چشایی دیجیتال برای شبیه‌سازی دیجیتال احساس چشایی روی زبان تولید شده است. فاکتورهایی همچون دامنه جریان، فرکانس و تغییر دما می‌توانند زبان را به روشی غیر تهاجمی تحریک کنند. از نتایج آزمایشگاهی چنین برمی‌آید که ترشی و شوری مزه‌های اصلی هستند، اما شواهدی هم از وجود مزه‌های شیرین و تلخ وجود دارد».

تلاش‌های قبلی برای تولید "مزه تلویزیون" ناموفق بوده‌اند، و در همه آنها، پژوهشگران تلاش داشتند که این مزه‌ها را با استفاده از چند ماده شیمیایی آزاد شده توسط کامپیوتر، تولید کنند. چنین فناوری‌ای به مخزن بزرگی از مواد شیمیایی نیاز داشت تا مزه‌های چشایی متفاوت تولید کنند که قابلیت ترکیب با هم را داشته باشند و باید هم به طور مرتب پر شوند.

اما با استفاده از الکترودها، امکان تولید مزه‌ها بدون استفاده از واسط‌های شیمیایی گران قیمت و ناکارامد، فراهم می‌شود.
دکتر رانانسینگه می‌گوید: «استفاده از مواد شیمیایی در یک سیستم تعاملی، امکان پذیر نیست، چون ذخیره و کار با این مواد شیمیایی بسیار سخت است. ضمن این که، تحریک شیمیایی حس چشایی ذاتا آنالوگ (پیوسته) است، که استفاده از آن را در این رویکرد برای برهمکنش‌های دیجیتالی ناممکن می‌سازد. بنابراین، بدیهی است که برای دست‌یابی به کنترل دیجیتالی، علاوه بر احساس چشایی، یک فرایند غیر شیمیایی جدید لازم است».

اما دکتر راناسینگه و همکارانش هنوز نتوانسته‌اند یکی از مزه‌های حیاتی را تولید کنند؛ این مزه که پنجمین طعم از طعم‌های چهارگانه (!) است، «اومامی» نام دارد و به احترام دکتر اومامی ژاپنی که این مزه را در غذاهای ژاپنی کشف کرد، نام‌گذاری شده است. جالب اینجا است که گروهی از دانشمندان، مزه پایه ششمی را هم یافته‌اند.

مزه همچنین به عوامل مهم دیگری مثل بو و بافت، نیز وابسته است. وقتی غذا می‌خوریم، عطر غذا سهم عمده‌ای در احساس ما به آن غذا دارد.

دانشمندان همچنین دریافته‌اند که رنگ غذا هم بر روی مزه آن تاثیر می‌گذارد. برای مثال دانشمندان نشان داده‌اند که رنگ قرمز تند در نوشیدنی، 12 آن را درصد شیرین‌تر از حد واقعیش می‌سازد.

راناسینگهه می‌گوید که حتی شبیه‌سازی طعم‌های پایه هم می‌تواند فواید زیادی داشته باشد. او معتقد است که این روش می‌تواند به بیماران دیابتی کمک کند که مزه شیرینی را بدون افزایش قند خون حس کنند و یا می‌توان از آن استفاده کرد تا کودکان را از نوشیدنی‌های شکردار بازداشت.

او می‌افزاید: «در محیط بازی کامپیوتری،‌ می‌توانیم یک سیستم جدید جایزه دهی مبتنی بر حس چشایی خلق کنیم. برای مثالاگر شما یک مرحله از بازی را با موفقیت پشت سر بگذارید و یا کاری را کامل کنید، به شما یک شکلات نعنایی و یا ترش جایزه می‌دهیم. و اگر باختید، می‌توانیم کامتان را واقعا تلخ کنیم»!

منبع:

Www.iranmatlab.ir

Www.javadlandook@gmail.com

جوادلندوک